ΣΕ 1′2022-03-19T08:38:14+02:00
σε 1 the cocktail party
  • Αριστοτέλης Ιωάννου "Δύο καλοκαίρια" - Σε `1

    Δύο καλοκαίρια

    Το καλοκαίρι με προλαβαίνει απροετοίμαστο όπως η καταιγίδα στη μέση του δρόμου, ψάχνω ένα μέρος να κρυφτώ. Είναι ανυπόφορη η ζέστη, ο καύσωνας, το καθαρό χρώμα του ουρανού και της θάλασσας.

  Περισσότερα στην κατηγορία   

Ο γλύπτης

Καμιά φορά έτσι όπως χτυπάω τις πέτρες νιώθω να είμαι από το ίδιο υλικό, τραντάζομαι μαζί, αναπνέω τις αιωρήσεις τους. Όσα σκέφτομαι είναι οι ατέρμονοι στοχασμοί τους. Βλέπω στο βάθος να έρχονται συγγενείς που δεν πρόλαβα, ψιθυρίζοντας ακατάληπτες ιστορίες, σκόρπια αποσπάσματα μιας ηλικίας φευγάτης.

Οι ειδήσεις των οκτώμισι

“Έχασες την ευκαιρία γιατί οι άλλοι ήρθαν ακριβώς”. Ο καλύτερος με διαφορά για τη θέση, στεκόμουν υπομονετικά στον προθάλαμο να τελειώσω το τσιγάρο, έβλεπα να μπαίνουν ένας ένας, αλλά αυτό το “ακριβώς” δεν το περίμενα.

Το άλμα της τίγρης

Να το σκέφτεσαι μόνο, κάπου κάπου καμιά απόφαση αρκεί. Θα γίνει πράξη, με τη σπίθα μέσα σου να ανάβει, καίει η λάμψη της φλόγας. Είναι το φωτεινό φάσμα ανάμεσα στο μαύρο καπνό, αφήνει ένα θερμό κόκκινο στίγμα.

Ο ίσκιος του ήλιου

Είναι μια λευκή γραμμή, όπου ανοίγω να γράψω κάτι. Επεκτείνεται διαρκώς, δεν προλαβαίνω. Φτάνω στο τέλος της σελίδας, εκείνη γυρίζει στην επόμενη. Κλείνω το πρώτο κεφάλαιο και ξέρω ότι θα συνεχίσει να υπάρχει.

500 γαλλικά φράγκα

Να σου πω Χρήστο; Ήθελα να ακολουθήσω το δρόμο μου, να ερωτευτώ, να γράψω μουσική, να φύγω. Καθόλου δε με ενδιέφερε το να πετύχω, δευτερεύουσες σκέψεις σε μια θέληση ακλόνητη. Το τραγούδι δεν έφθανε, ένα μελαχρινό αγόρι με φωνή καλή, έκανα φωνητική απ’ το σχολείο, στη χορωδία, στο ωδείο, σε τολμηρές συναυλίες μέσα στην αθωότητα.

Ανήμερα απών

Η Σοφία είπε πόσο τυχερός ήμουν, τουλάχιστον ζεις. Η αλήθεια είναι ότι είμαι ζωντανός, λίγο παραπάνω από το κανονικό και το συνηθισμένο. Είχα προσαρμοστεί να ανασαίνω βαριά στα δύο βήματα, σταματούσα για ένα τσιγάρο. Καθόμουν στο σπίτι, δεν έβγαινα έξω. Μικρές αποστάσεις ως το μπουκάλι, ένα τασάκι όλο βρισκόταν.

Ο Σινεμάς

Είχα πει στον Ηλία να μου γράφει, του είχα δείξει τον τρόπο να σημαδεύει τις ερωτήσεις στο χαρτί και στη μνήμη. Τα γράμματά του τα έβλεπα το βράδυ πριν κοιμηθώ, πλάνα που άλλαζαν διαρκώς. - Ο μπαμπάς σου τι δουλειά κάνει; - Είναι σινεμάς.

Καταζητείται ουρανός

Μήπως σε ενοχλεί ο καπνός; Συνέχιζε, αφήνοντας τα χέρια άδεια να κοιτάνε οι παλάμες ανάσκελα, μετρώντας τα χρόνια που πέρασαν. Κρατούμενος, ζητούσαν κάποια στοιχεία, τα ήξερα αλλά είχα αποφασίσει ότι θα έβγαινα νεκρός απ’ κει με βλέμμα καθαρό.

Ο μικρόκοσμος

Περπατώ δύσκολα πια. Μπορώ να κάνω απλές σκέψεις, όπως μην ξεχάσω φεύγοντας να κοιτάξω το γραμματοκιβώτιο. Οι υπόλοιποι γύρω τρέχουν κι εγώ παραμένω ακίνητος με στόχο το επόμενο τετράγωνο, τη βαριά σιδερένια πόρτα ασφαλείας, τις ατελείωτες σκάλες.

Σήματα Καπνού

Γλώσσα κοφτή, σύμφωνα άηχα, τα τόνιζε στιγμιαία. Εκείνα με αγωνία αναζητούσαν τα φωνήεντα, χάνονταν ανάμεσα τους. Πριν αρχίσει να γράφει την έκοβαν.

Η Λεωφόρος

Μια υπέροχη βραδιά στο πράσινο Volvo, από Ιλίσια, Γλυφάδα, οδηγούσε ο ίδιος κι εγώ στο πλάι κρατώντας το κινητό με το audio record να γράφει. Το είχα βάλει για πλάκα μήπως βρεθεί κανένας περίεργος και μας βρίσει.

Κύκλος

Δεν ήταν πολλές καμιά δεκαριά, η μία δίπλα στην άλλη σε απόσταση λίγων μέτρων. Έβλεπαν την πόλη από το ίδιο σημείο να απλώνεται μέχρι τη θάλασσα. Άκουγαν τα λεωφορεία στο τέλος του δρόμου πριν πάρουν τη μεγάλη στροφή.

Κυριακάτικα

Το πρωί ανοίγοντας την πόρτα είδα το παράθυρο κλειστό. Τόσο κλειστό, που έριχνε μια μαύρη σκιά κι έμοιαζε να κολλά όπως τα ζαχαρωτά στα δόντια. Μια γεύση ξημερώματος με υπνηλία, είναι πάλι επίμονα αργά.

Go to Top