Ηλίας Φουντούλης Κάτι χαμογελάει στις σκιές

      Ηλίας Φουντούλης, Κάτι χαμογελάει στις Σκιές       

 

εικονογράφηση Χρήστου Γκόλφη, εκδ. Χρονικό 2016

 

Δεκαεπτά μικρές ιστορίες με κάτι να χαμογελάει μέσα τους, είτε είναι η σκιά των χαρακτήρων, είτε των ίδιων των γεγονότων. Για τα δεδομένα του συγγραφέα, ο οποίος όπως μας πληροφορεί τις έγραψε σε διάστημα είκοσι χρόνων, είναι τρομακτικές. Αν τις συγκρίνουμε με αυτά που διαβάζουμε σε αστυνομικά ρεπορτάζ, μοιάζουν λιγότερο αποτρόπαιες και περισσότερο οικείες. Ένα περιβάλλον μυστηρίου που προκύπτει από την ουσιαστική εμπλοκή με την ιστορία, δίνοντας την ψευδαίσθηση στον αναγνώστη ότι μπορεί να την καθορίσει με τις δικές του ερμηνείες και προβλέψεις. Το τραγικό στοιχείο κοντράρεται με τα κωμικά συστατικά κάθε διηγήματος, εξασφαλίζοντας μια ισορροπία. Με μια ειρωνική διάθεση οι ιστορίες  μας προκαλούν να ψάξουμε το βαθύτερο νόημα των πραγμάτων. Καθεμία αυτοτελής με ποικιλία στην πλοκή και στους ήρωες, υπάρχει πάντα κάτι που την κάνει ξεχωριστή.

«Έμοιαζε με αυτούς τους τύπους που πάνε μια φορά στη ζωή τους ταξίδι εκτός Ευρώπης πέντε μέρες σε γκρουπάκι, δεν βγαίνουν μόνοι τους από το ξενοδοχείο- κι αν βγουν, τρώνε σε φαστφουντάδικο-, ενώ μόλις γυρίσουν και τους ρωτήσουν πώς πέρασαν, απαντούν:  “Αυτό το ταξίδι μου άλλαξε τη ζωή”.

Κάποιες ιστορίες αποτυπώνουν καθημερινά συμβάντα, με την απροσδόκητη εκείνη εκδοχή. Άλλες είναι ιστορίες φαντασίας διατηρώντας αναπάντεχα μια ισχυρή επαφή με την πραγματικότητα. Ο συγγραφέας επιδιώκει τον αληθινό τρόπο έκφρασης που θα προκαλέσει πηγαία αισθήματα, το γέλιο, το φόβο, την αγωνία, τη λύπη. Κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό σε κάθε στιγμή και καταφέρνει με έναν λόγο άμεσο να απευθυνθεί στον αναγνώστη κάνοντας τον συμμέτοχο. Η αφήγηση του είναι μεστή, αφήνοντας να ξεδιπλωθούν ακόμα και σε λίγες γραμμές οι χαρακτήρες του και χρησιμοποιώντας συχνά στοιχεία προφορικού λόγου.

«Ένιωσε το σώμα του να αιωρείται και άκουσε τα πλάσματα της νύχτας να τσακώνονται για το κορμί του».

Η εικονογράφηση του βιβλίου από τον Χρήστο Γκόλφη  αποτυπώνει το κλίμα των διηγημάτων, όπως και το εξώφυλλο.

Το τέλος κάθε ιστορίας μια ανατροπή, αλλά αυτό που ξαφνιάζει είναι ότι αφήνουν ένα χαμόγελο στην άκρη και μια μετέωρη εύθυμη διάθεση.

«Είχε διαβάσει σε φυλλάδες μυστικών οργανώσεων για τις τιμωρίες που επέβαλλαν στους εγκληματίες. Είχε διαβάσει για το πόσο ανεξέλεγκτα δρούσε η εξουσία, ιδίως από τότε που είχαν απαγορεύσει την ομιλία».

Περικλής Τζάννες και Κατερίνα Κόλλια