Ανήμερα απών   

 

Αριστοτέλης Ιωάννου

διήγημα

Η Σοφία είπε πόσο τυχερός ήμουν, τουλάχιστον ζεις. Η αλήθεια είναι ότι είμαι ζωντανός, λίγο παραπάνω από το κανονικό και το συνηθισμένο. Είχα προσαρμοστεί να ανασαίνω βαριά στα δύο βήματα, σταματούσα για ένα τσιγάρο. Καθόμουν στο σπίτι, δεν έβγαινα έξω. Μικρές αποστάσεις ως το μπουκάλι, ένα τασάκι όλο βρισκόταν. Άναβα το πορτατίφ κι έγραφα αργά τη νύχτα. Η Σοφία δε με ενοχλούσε καθόλου, ως το μεσημέρι της επόμενης μέρας. Όταν ξυπνούσα ήμουν αμέσως έτοιμος να φύγω για το γραφείο. Είχαν όλα ανατραπεί, αν ήθελα να συνεχίσω τις μέρες από εδώ και πέρα, έπρεπε να ακούω εκείνη κατά γράμμα. Έκλεινε το μπολάκι με το μεσημεριανό. Στη μία η ώρα να φας. Μην το ξεχάσεις. Το βράδυ έτρωγα περίπου στις οχτώ, έδειχνε μια ανοχή. Αλλά το μεσημέρι με έπαιρνε τηλέφωνο πέντε λεπτά πριν να μου το θυμίσει. Δεν το είχα καταλάβει, μα προτιμούσα να μην ανοίγω το θέμα. Εκτελούσα με συνέπεια το πρόγραμμα. Όποτε επιχειρούσα να διαφωνήσω, με κοιτούσε απορημένη. Θα μπορούσες να έχεις πεθάνει, το φαντάζεσαι! Το έλεγα κι εγώ στους φίλους, σκεφτείτε τι θα είχε συμβεί. Κατά καιρούς διάφοροι με είχαν μισήσει, για τον τρόπο να μιλάω έξω απ’ τα δόντια. Αν έχετε να σημειώσετε οτιδήποτε άξιο λόγου για την επιλογή σας να ασχοληθείτε με το θέμα του εσωτερικού μονολόγου στη μικρή φόρμα του διηγήματος να το καταθέσετε τώρα, αλλιώς μη μας ταλαιπωρείτε με τα κοινότοπα εσώψυχα σας. Το εννοούσα, εκείνη δε το άντεξε. Όλη η παρέα στράφηκε εναντίον, για το πώς συμπεριφέρομαι έτσι σε μια γλυκιά παρουσία η οποία εκτός των άλλων ξέρει να απαγγέλλει απέξω τον Ερωτόκριτο. Τότε είχα γελάσει με την ψύχη μου. Έφθασα να ρωτάω παντού για να τη βρω, να ζητήσω συγνώμη. Είχε εξαφανιστεί. Σταμάτησε να έρχεται στις συναντήσεις, χάθηκε από το στενό κύκλο. Διάβασα όλα τα διηγήματά της, κρατώ την ίδια άποψη. Αγωνιώ για τη συμπάθεια των άλλων, με τρελαίνει να σκέφτονται αρνητικά για μένα. Συγκέντρωσα τόσες αρνήσεις κι έγιναν μια κατάφαση της σύντομης καταστροφής μου. Το γεγονός ότι σώθηκα, όπως λέει η Σοφία, ήταν τυχαίο. Η ζωή επιμελώς με αγνοούσε, όμως την κρίσιμη στιγμή θυμήθηκε. Έτσι ξαναβρήκα μπροστά τον παράγοντα τύχη, όπως γύρω στα δεκαέξι χρόνια. Περπατούσα προς την πλατεία όταν τράκαρε ένα αυτοκίνητο στο απέναντι περίπτερο. Ξαφνικά βρέθηκα με ανοιγμένο κεφάλι στο δρόμο. Είχε πεταχτεί απ’ το μπροστινό μαγαζί, ο άντρας της γυναίκας που οδηγούσε, με έσπρωξε στη βιασύνη του. Εντέλει ήμουν το μοναδικό θύμα του τροχαίου με ένα βαρύτατο κάταγμα. Με θεωρούσαν τελειωμένο, σίγουρα το χτύπημα κάτι θα άφηνε. Έμεινε μια τεράστια ουλή που η μάνα μου σιχαινόταν να βλέπει. Παραμένω επιφυλακτικός, κοιτάζομαι κάπως διστακτικά. Δεν έχω πειστεί ακόμα για την ύπαρξη. Αλλάζει η σύσταση της, για παράδειγμα το τελευταίο διάστημα έχω μαζευτεί τουλάχιστον είκοσι κιλά. Το πρόσωπο έγινε μια ευθεία και τα μάτια βυθίστηκαν σε μαύρες λακκούβες. Το κάθε τι να συμβαίνει σε μια μέρα, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. Για την απουσία ας μην κάνουμε συζήτηση.       

Ανήμερα Απών Αριστοτέλης Ιωάννου thecocktailparty.gr
2017-04-07T11:05:05+00:00 April 7th, 2017|Categories: Σε 1', Τέχνες|Tags: , , , , |Comments Off on Ανήμερα απών
X