διήγημα

  Οι ειδήσεις των οκτώμισι   

 

Αριστοτέλης Ιωάννου

Το μισάωρο έχει τη σημασία του, έχασα το λεωφορείο, την πρεμιέρα στο θέατρο, τη φίλη μου Καίτη για 10 λεπτά, σκέψου τι μπορεί να συμβεί για ένα ολόκληρο μισάωρο. Ξέρω καλά ποιες είναι οι συνέπειες, τις υπολογίζω στο μυαλό μου, διαιρώντας με το 5, οι πιο σύνθετες πράξεις είναι το φόρτε μου, αλλά για τις διαιρέσεις και τους πολλαπλασιασμούς προτιμώ το 5. Στα δύσκολα ανοίγω το κομπιουτεράκι του κινητού. Εκτός από τα ποσά που χάνονται λόγω αμέλειας χρόνου, είναι και το συναισθηματικό κόστος. Έχω μπει στη
θέση του άλλου, να περιμένω γωνία Αθηνάς και Κακουργοδικείου ακούγοντας συνεχώς ένα μηχανάκι να ’ρχεται και να φεύγω μετά από ένα σύντομο τηλεφώνημα αναβολής. Στο θ’ αργήσω ή τώρα μπήκα στο μετρό, ακόμα και στο πέρασε το λεωφορείο, να καταλάβω. Όμως “κάνε κάτι για μια ώρα” γιατί ξεχάστηκα, πώς να το εξηγήσω. Έρχεται η στιγμή που το παίρνεις απόφαση, δε θα την ξαναδείς. Μια προσωπική απώλεια μετά από τρία χρόνια φιλίας, για μόλις μια ώρα κουτσουρεμένη. Το δικαιολογείς, καταλήγοντας ότι τα 60 λεπτά ήταν απλώς η αφορμή. Εδώ κρίνονται ζωές για κλάσματα του δευτερολέπτου, καθώς διασχίζεις το δρόμο απέναντι, κοιτάς στα μάτια τον καραφλό μες στο τζιπ. Και σου κάνει νόημα. Έχεις γλιτώσει παρά τρίχα.

Θυμάμαι τον καθηγητή να λέει “το τελευταίο μισάωρο θα κρίνει την εισαγωγή σας στο πανεπιστήμιο”. Σε κάθε μάθημα είχα ρυθμίσει το ξυπνητήρι, χτυπούσε αιφνιδιαστικά, τους έπιανα όλους απροετοίμαστους. Κοιτούσαν με αγωνία τα ρολόγια τους, γυρνούσαν τις σελίδες, αργοπορούσαν, δεν μπορούσαν να συγκεντρωθούν. Αντίθετα ήμουν υποψιασμένος, έβαζα τα δυνατά μου να προλάβω, μην ξεχάσω το παραμικρό. Πάντως οι συμμαθητές μου επέμεναν ότι τους καταστρέφω με το κώλο ξυπνητήρι. Το ξυπνητήρι ήταν το μυστικό της αποτυχίας των άλλων. Τελικά αφού πέρασα στο πανεπιστήμιο ξέχασα την ύπαρξη των ρολογιών οριστικά, πάντα αργοπορημένος. Ρύθμιζα την ώρα με το τελευταίο τσιγάρο. Ενώ είχα βρει την ησυχία μου, προσαρμοσμένοι όλοι στην περίεργη σχέση με το χρόνο, έτσι δικαιολογούσαν την ασυνέπεια μου, προέκυψε η περίπτωση του ακριβώς.

“Έχασες την ευκαιρία γιατί οι άλλοι ήρθαν ακριβώς”. Ο καλύτερος με διαφορά για τη θέση, στεκόμουν υπομονετικά στον προθάλαμο να τελειώσω το τσιγάρο, έβλεπα να μπαίνουν ένας ένας, αλλά αυτό το “ ακριβώς” δεν το περίμενα. Αγόρασα ένα σημειωματάριο κι έγραφα τα σημαντικά ραντεβού της ημέρας, μετά σημείωνα καθετί που έκανα. Την ώρα του φαγητού, του ύπνου, το ωράριο της πιτσαρίας, το χρόνο που περπάταγα τη μέρα, πόσα ποτήρια νερό έπινα, έβαζα χρονόμετρο το πρωί πριν ξεκινήσω να ντύνομαι. Ήμουν ακριβής, με μια απόκλιση ούτε λεπτού. Είχα μάθει να μην αργώ χωρίς να βιάζομαι, μια κεκτημένη συνήθεια, όπως η δύση του ήλιου. Τριάντα δευτερόλεπτα, συνέχισε, τράβα τώρα. Μόλις χάθηκε, ο χρόνος σου τελείωσε. Κι όμως εγώ είχα καταφέρει να κρατήσω τη στιγμή.

Oι ειδήσεις των οκτώμισι
2017-11-14T10:43:49+00:00 Νοεμβρίου 13th, 2017|Categories: Σε 1', Τέχνες|Tags: , , , |