Ο ίσκιος του ήλιου   

Αριστοτέλης Ιωάννου

διήγημα

Είναι μια λευκή γραμμή, όπου ανοίγω να γράψω κάτι. Επεκτείνεται διαρκώς, δεν προλαβαίνω. Φτάνω στο τέλος της σελίδας, εκείνη γυρίζει στην επόμενη. Κλείνω το πρώτο κεφάλαιο και ξέρω ότι θα συνεχίσει να υπάρχει. Γεμίζω ασταμάτητα με όποιο χρώμα βρω μπροστά μου, συνήθως είναι το μαύρο. Το παίρνω από τους τους τοίχους, το δρόμο, τα σκουπίδια, απ’ τα σκαλοπάτια των πολυκατοικιών και τα παράθυρα των ισογείων. Το βάζω πάνω στο λευκό και μετά βλέπω τις λεπτομέρειες, αλλάζω θέση, σβήνω κάποιες υπερβολές, κρατώ την ουσία όσων θέλω να πω. Από τα στόματα των ανθρώπων βγαίνει ένα μαύρο αλλιώτικο, απότομα πέφτει μεμιάς όλο, είτε ανάλαφρο, έρχεται αργά συλλαβίζοντας σταγόνες, αφήνει το ελάχιστο ίχνος. Φεύγω κρατώντας ό,τι προλάβω. Δεν είναι εύκολο να κουβαλάς μαζί σου τόσο μαύρο. Καμιά φορά ξεχνιέμαι, βάφω το πρόσωπο και παίρνω μια μορφή παρόμοια με των άλλων. Σχηματίζονται τα μάγουλα, τα μάτια, το μέτωπο. Που με βρήκες πρώτη φορά; Σε ένα νησί είχες απαντήσει. Τα χαρακτηριστικά ξεχώριζαν, η φωνή ήταν ίδια, μια αίσθηση γνώριμη. Προτιμώ να παραμένω διάφανος, χωρίς κανένα διακριτικό, φροντίζω επιμελώς κάθε σημάδι.

Στα δέντρα και στη θάλασσα έχω δει άλλα χρώματα,  δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο τρόπο να τα περιγράψω. Όσο είμαι καλός στο κολύμπι αγγίζοντας το νερό, δεν τα βρίσκω με τις λέξεις, όπως μόνες σβήνουν το κύμα στην άμμο. Κολυμπάω στο μπλε, αλλά η φράση δεν φαίνεται ωραία, έχει ένα σχήμα αχνό που φέρνει ξανά προς το μαύρο. Επιστρέφω στις παλιές συνήθειες, έτσι γέρνει η σκιά κι έτσι νιώθω. Κάποτε ένα φως στο βάθος, σκαρφαλώνω και κοιτάζω τον ορίζοντα. Θυμάμαι όταν έτρεχα γυμνός στην βρεγμένη άμμο, σηκωνόμουν με τους κόκκους μετέωρους στο δέρμα, άλλαζαν για λίγο περιβάλλον. Τους έφερνα μέχρι το σπίτι. Έφτιαχνα στον πάτο της μπανιέρας μια μικρή αμμουδιά. Έπειτα λυπόμουν για εκείνη τη σύντομη φιλοξενία. Από παιδί ως τώρα αφήνω τον κόσμο γυμνό, όπως πάει. Κι αναρωτιέμαι γιατί θα πρέπει να αναπνέω. Αν η αναπνοή σημαίνει ζωή, το σκοτάδι γιατί να σημαίνει σκοτάδι. Χρόνια τώρα σταμάτησα να σκαρφαλώνω, κράτησα την εικόνα ενός ορίζοντα που μεγαλώνει. Ως την άκρη του δε θέλησα ποτέ να φτάσω. Για να μην πω κι εγώ, αυτό είναι όλο.

Ο ίσκιος του ήλιου thecocktailparty.gr
2017-06-27T19:52:54+00:00 Ιούνιος 27th, 2017|Categories: Σε 1', Τέχνες|Tags: , , , , |Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο ίσκιος του ήλιου
X