διήγημα

   Dream Song 14   

   John Berryman   

Life, friends, is boring. We must not say so.
After all, the sky flashes, the great sea yearns,
we ourselves flash and yearn,
and moreover my mother told me as a boy
(repeatingly) ‘Ever to confess you’re bored
means you have no

Inner Resources.’ I conclude now I have no
inner resources, because I am heavy bored.
Peoples bore me,
literature bores me, especially great literature,
Henry bores me, with his plights & gripes
as bad as achilles,

who loves people and valiant art, which bores me.
And the tranquil hills, & gin, look like a drag
and somehow a dog
has taken itself & its tail considerably away
into mountains or sea or sky, leaving
behind: me, wag.


John Berryman, Dream Song 14 from The Dream Songs. Copyright © 1969 by John Berryman, renewed 1997 by Kate Donahue Berryman.


Ονειρικό τραγούδι 14

Η ζωή, φίλοι, είναι βαρετή. Ωστόσο δεν πρέπει να το λέμε.
Στο μεταξύ, ο ουρανός αστράφτει, τα πελάγη ποθούν,
Εμείς οι ίδιοι αστράφτουμε και ποθούμε,
Κι ενόσω η μάνα μου σαν ήμουν παιδί μου είπε
(επανειλημμένα) «Αν ομολογήσεις πως βαριέσαι
σημαίνει πως δεν έχεις

Εσώτερα Αποθέματα» τώρα συμπεραίνω πως δεν έχω
εσώτερα αποθέματα γιατί έχω εντελώς βαρεθεί.
Οι άνθρωποι μου φέρνουν πλήξη,
η λογοτεχνία μου φέρνει πλήξη, ειδικά η υψηλή λογοτεχνία,
ο Henry μου φέρνει πλήξη, με τα δεινά και τους κοιλόπονούς του
ίδιος με τον αχιλλέα,

που αγαπά τους ανθρώπους και τη γενναία τέχνη, πράγμα που βαριέμαι.
Και οι γαλήνιοι λόφοι, και το τζιν, μοιάζουν σαν αγγαρεία
και με κάποιον τρόπο ένας σκύλος
πήρε τον εαυτό και την ουρά του αξιοσημείωτα μακριά
σε βουνά ή θάλασσες ή στον ουρανό, αφήνοντας
πίσω: εμένα, να κουνιέμαι πάνω κάτω.

Μτφ: Π.Τ. και Κ.Κ

dream song 14 John Berryman
2018-02-04T20:13:15+00:00Φεβρουάριος 4th, 2018|Categories: Τέχνες, το Ποίημα|Tags: , , , |
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία σας κατά την επίσκεψή σας σε αυτόν. Ok