δεκάλογος

η Παροιμία

 

 

  • Τα γνωμικά κι οι παροιμίες ενώ υποτίθεται ότι μεταφέρουν τη λαϊκή σοφία των αιώνων, δηλώνοντας με ένα χρήσιμο τρόπο την άποψη για τη ζωή, συχνά χρησιμοποιούνται ως δικαιολογία πράξεων που ήδη έχουμε κάνει.

  • Υπάρχουν παροιμίες για κάθε ηλικία και περίσταση, καταφέρνοντας να δώσουν άλλοθι ό, τι κι αν πιστεύουμε. Όποιος ζει ριψοκίνδυνα θα πει άνετα, «ζεις μόνο μια φορά». Κάποιος πιο μετρημένος θα απαντήσει «παν μέτρον άριστον».
  • Η αλήθεια των παροιμιών και των γνωμικών δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποδειχθεί επιστημονικά, καθώς η επιστήμη βασίζεται σε ένα σύνολο μεθόδων που ελέγχει την εγκυρότητα των διαφόρων διαπιστώσεων.
  • Η ψυχολογία προσπαθεί να προσεγγίσει την αλήθεια για την ανθρώπινη συμπεριφορά, τη σκέψη και τα συναισθήματα, αλλά η απόδειξη των διαπιστώσεων που βρίσκονται στις παροιμίες είναι σχεδόν αδύνατο να στηριχθεί με συγκεκριμένα τεκμήρια.
  • Οι παροιμίες και τα γνωμικά εξαρτώνται από το πολιτισμικό φορτίο, τις συνήθειες άλλα και τις επιρροές του κοινωνικού περιβάλλοντος.
  • Χρησιμοποιούμε ακόμα παροιμίες, οι οποίες έχουν αποδειχθεί επιστημονικά ότι είναι τελείως ανεδαφικές, βασιζόμενες σε αντιλήψεις περασμένων ετών, συγχέοντας την πειθαρχία με την κακοποίηση, την αυταρχικότητα με την υπακοή και την εξουσία με την επιβολή.
  • Αν και ισχύει ότι «η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη» ο ανθρωπολόγος Adam Curle τονίζει ότι η διάκριση μεταξύ δουλειάς και διασκέδασης είναι προϊόν της σύγχρονης κοινωνίας. Σε πολλούς παραδοσιακούς πολιτισμούς δεν υπάρχει καν η λέξη για τη δουλειά.

  • Το συμπέρασμα «κρύα χέρια, ζεστή καρδιά» μάλλον κρύβει περισσότερο ή λιγότερο μια κακή κυκλοφορία του αίματος.

  • Αντίθετα η προτροπή  «επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως» επιβεβαιώνεται σε κάθε ηλικία και συνθήκη, ακόμα και όσοι είναι πολύ μεγάλοι σε ηλικία είναι ικανοί  να μάθουν με την επανάληψη καινούργια πράγματα.

  • Σίγουρα οι παροιμίες κρίνονται, χωρίς να μπορούμε να τις αποδεχόμαστε άνευ όρων. Αν το μοναδικό επιχείρημα είναι η επίκληση στη σοφία τους, κάθε εποχή διαθέτει το δικό της μέτρο, όπου δεν χωρούν απόψεις κατά πολύ ξεπερασμένες όσο κι αν συμφέρουν αυτόν που τις εκφράζει. 

παροιμία
2017-09-21T00:19:12+00:00 Σεπτέμβριος 20th, 2017|Categories: ο Δεκάλογος|Tags: , |