εντευκτήριο

       Άκης Μυλωνάς   

   Η ρητορική της απελπισίας   

…η γραβάτα και οι ατάκες αγνοούν επιδεικτικά τη σημασία των πολιτικών αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο.

Ένα κρίσιμο ζήτημα που ανέδειξε η σημερινή κυβέρνηση για να κερδίσει τις εκλογές του Γενάρη και του Σεπτέμβρη του 2015, ήταν το χρέος. Επέμενε ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και χρειάζεται άμεση παρέμβαση. Η λύση που πρότεινε πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, ήταν η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους και η αποπληρωμή του υπόλοιπου με ρήτρα ανάπτυξης. Μετά το τρίτο μνημόνιο οποιαδήποτε συζήτηση για διαγραφή έφυγε από το τραπέζι, ο στόχος, όπως περιγραφόταν στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, ήταν η εκκίνηση συζητήσεων για το χρέος. Αφού με το τρίτο μνημόνιο η κυβέρνηση ουσιαστικά αποδεχόταν την αποπληρωμή του χρέους δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει ως κομμάτι της ρητορικής της στον προεκλογικό αγώνα, σε εκείνη τη συγκυρία ό,τι της είχε απομείνει ήταν ένα αφηρημένο παράλληλο πρόγραμμα.

Όσο το χρέος έφευγε από το κέντρο της συζήτησης, σαν να μην αποτελούσε κανένα είδος προβλήματος και σαν να μην συνδεόταν με τα παράλογα πρωτογενή πλεονάσματα, τόσο έβγαιναν στο προσκήνιο οι περίφημες μεταρρυθμίσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις. Η κυβέρνηση συνηθισμένη στη ρητορική της απελπισίας, βλέπε παράλληλο πρόγραμμα, υπερθεμάτιζε, τονίζοντας ότι έχει κάνει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις από όποια άλλη κυβέρνηση. Σε μεταρρυθμίσεις να βρισκόμαστε. Κάπου κάπου θυμόταν και τις ρυθμίσεις για το χρέος και τους όρους αποπληρωμής. Εν τω μεταξύ είχε προσθέσει άλλη μια εύστοχη επικοινωνιακή λεξούλα, την απομείωση. Η απομείωση ήρθε να αντικαταστήσει τη διαγραφή και να εννοεί την επιπλέον μείωση. Όμως, καμία ουσιαστική μείωση του χρέους δεν έγινε ποτέ για να υπάρξει και επιπλέον. Τότε το κυβερνητικό επιτελείο πέρασε σε μια ακόμα αντικατάσταση επιδιώξεων, στη περίφημη ρύθμιση για το χρέος, κερδίζοντας τα βραχυπρόθεσμα, τα μεσοπρόθεσμα και τα μακροπρόθεσμα μέτρα. Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα είναι άμεσης εφαρμογής (2017), με την προϋπόθεση ότι θα προχωρούν θετικά οι αξιολογήσεις του 3ου και του Συμπληρωματικού Μνημονίου. Τα μεσοπρόθεσμα μέτρα αφορούν την περίοδο μετά τη λήξη του Μνημονίου (2018). Τα μακροπρόθεσμα αφορούν τις επόμενες δεκαετίες, εφόσον υπάρξει ανάγκη.

Αυτό το σχέδιο έφερε αναταραχές στους δανειστές, με ορατή τη δυσκολία να συμφωνήσουν στη συγκεκριμένη υλοποίηση των μέτρων για το χρέος. Η κυβέρνηση αποφάσισε να αλλάξει για ακόμη μια φορά τη γραμμή της, εκλιπαρώντας τους δανειστές να σταματήσουν να τσακώνονται και να τα βρουν. Χωρίς, βέβαια, να περιγράφει το επίδικο αυτής της συμφωνίας, θεωρώντας ότι όπως και να έχει, κάτι θα πάρει για να χρυσώσει το χάπι. Τελικά, όταν οι δανειστές τα βρήκαν ήταν κάπως νωρίς για να τη συγκεκριμένη περιγραφή των μέτρων για το χρέος και αργά για να μην έχουν υλοποιηθεί  όλοι οι όροι των μνημονίων. Φαίνεται πως η κυβέρνηση είχε την αφέλεια να θεωρεί ότι η ώρα που θα έφθανε ο κόμπος στο χτένι δεν θα ερχόταν ποτέ. Δεν εξηγείται αλλιώς η σταθερή επιλογή να προβάλλεται συνεχώς το success story της ανάπτυξης σε μια χώρα που ακροβατεί μεταξύ ανεργίας, φτώχειας, υποαπασχόλησης και ανασφάλειας. Η αντιμετώπιση του δημοσίου χρέους επικοινωνιακά, χωρίς άμεσο σχέδιο, το μόνο που εξασφαλίζει είναι μια εικόνα απελπισίας. Όπου η γραβάτα και οι ατάκες αγνοούν επιδεικτικά τη σημασία των πολιτικών αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο.

χρέος-η ρητορική της απελπισίας
2017-06-04T22:16:22+00:00 Ιούνιος 4th, 2017|Categories: Εντευκτήριο, Πολιτική|Tags: , , , |Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η ρητορική της απελπισίας
X