σημεία και τέρατα

   Πρώτη Φορά  

       Άγγελος Κατσιγιάννης      

 

…οι ευρωπαίοι θέλουν το καλό μας και ανησυχούσαν που η τύχη των οικονομικών της Ελλάδας ήταν στα χέρια ενός άκρως επικίνδυνου προσώπου.

 

Αυτές τις μέρες εν μέσω καλοκαιρινής ραστώνης, όπως ακριβώς και το 2015, τότε που εμφανίστηκε σαν άσσος από το μανίκι ενός μαθητευόμενου μάγου το τρίτο μνημόνιο, συζητιούνται οι αποκαλύψεις Βαρουφάκη. Ένα βιβλίο στα αγγλικά που πολλοί και πολλές θέλουν να διαβάσουν, όχι για τις οικονομικές αναλύσεις και τις πολιτικές θέσεις του πρώην υπουργού οικονομικών, καθώς αυτές είναι γνωστές από όταν έβγαινε στα πάνελ του Αυτιά. Το θέμα είναι οι διάλογοι μεταξύ Τσίπρα, Δραγασάκη, Παππά, μιας τριανδρίας, η οποία κορόιδευε πρώτα και κύρια την πλειοψηφία της κοινωνίας και δευτερευόντως ένα κόμμα με ριζοσπαστικό αριστερό πρόγραμμα. Οι διάλογοι αποκαλύπτουν, το επίπεδο της πολιτικής ζωής και των εκχυδαϊσμό των πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων από μια παρέα έτοιμη να καλύψει το κενό εξουσίας με κάθε μέθοδο. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, εκείνος με τις φωτογραφήσεις στο Paris Match και τις άφθονες συνεντεύξεις με φόντο την Ακρόπολη, αξεσουάρ ένα πιάνο, μια μηχανή, ένα κράνος, επιχειρεί να δώσει μια πληροφόρηση εκ των έσω και ξαφνικά γίνεται το πιο αντιπαθητικό πρόσωπο από τη δεξιά ως την αριστερά. Όλοι έχουν να πουν κάτι αρνητικό για τον Γιάνη λες και αυτός ευθύνεται για όλα τα δεινά της χώρας, μιας και δεν κατάφερε να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης σε συνδυασμό με το πάση θυσία στο Ευρώ, την εμπιστοσύνη των θεσμών (Δ.Ν.Τ, Ε.Ε, Ε.Κ.Τ), την ανατροπή του μνημονίου, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και φυσικά την εύνοια των ηγετών της Ε.Ε. Εφόσον δεν συγκέντρωσε στο πρόσωπό του αυτά τα χαρακτηριστικά και αντίθετα προκάλεσε την οργή των Ευρωπαίων, οι οποίοι ζητούσαν την αποπομπή του, ήταν σίγουρα ανίκανος. Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν το καλό μας και ανησυχούσαν που η τύχη των οικονομικών της Ελλάδας ήταν στα χέρια ενός άκρως επικίνδυνου προσώπου.

Ο εκπρόσωπος του Σόιμπλε, ο νάρκισσος, ο showman, και άλλα ευφάνταστα κοσμητικά επίθετα, εμφανίζουν τον Βαρουφάκη ως μια περσόνα που προσπαθεί να εκμεταλλευθεί  στο έπακρο τη θέση την οποία κατείχε με αθέμιτα μέσα εκτός του πολιτικού κάδρου, μαγνητοφωνήσεις, σημειώσεις και μια αλήθεια ωμή χωρίς την απαιτούμενη αυτολογοκρισία. Η συγκεκριμένη καταγραφή εξυπηρετεί αποκλειστικά την ανάγκη του ντοκουμέντου,  μιας σειράς δηλαδή  γεγονότων από την εκλογή της πρώτης φοράς αριστεράς μέχρι την αναγγελία του δημοψηφίσματος, την ψήφιση του μνημονίου και τις εκλογές. Όμως, σε τι διαφοροποιείται αυτός ο τρόπος απεικόνισης, από το κουτσομπολιό, τον κιτρινισμό και την παραπολιτική. Όταν διαπλέκονται τα σημαντικά, η στρατηγική της διαπραγμάτευσης, με τα ασήμαντα, τα αγγλικά του Τσίπρα και τις εξυπνάδες του Παππά. Η διαφοροποίηση έγκειται στο γεγονός ότι καλώς ή κακώς ο Βαρουφάκης, κατείχε από τις σπουδαιότερες θέσεις σε μια πολύ σημαντική περίοδο της πολιτικής ιστορίας του τόπου, η οποία ενδεχομένως να απασχολεί για πολλά χρόνια το πολιτικό σύστημα, όχι μόνο της Ελλάδας. Το τι συνέβη στην εξέλιξη των πραγμάτων, για να γίνει μια πολιτική μεταστροφή τέτοιου μεγέθους δεν είναι ούτε γραφικό, ούτε αδιάφορο κουτσομπολιό. Η πλήρης ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ κι η εφαρμογή ενός ακραία νεοφιλελεύθερου σχεδίου πραγματοποιήθηκε τόσο γρήγορα που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ήταν θέμα συγκυρίας, σύμπτωσης γεγονότων. Υπήρχε προετοιμασία, συμφωνίες προσώπων και μηχανισμών. Μια τέτοιου τύπου αποτύπωση  δεν μπορεί να συμβεί εντός του κάδρου, χρειάζεται κάτι πέρα του κλασικού και του μοντέρνου, μια μεταμοντέρνα λογική, η οποία ακολουθεί τη θεωρία των παιγνίων, τοποθετώντας τους  εν λόγω ενήλικες στο δωμάτιο να παίξουν με τους πολιτικούς σχεδιασμούς και τις εκτιμήσεις τους, λίγο πριν πάνε για ύπνο.

μασκαράδες Τσακαλώτος