σημεία και τέρατα

   Πόσο έχει ένα MEGA;   

       Άγγελος Κατσιγιάννης      

Καθώς τα ΜΜΕ γίνονται όλο και περισσότερο παραγωγική δύναμη της βιομηχανίας επιλογής και άποψης, το ενδιαφέρον για αυτά θα πολλαπλασιάζεται.

 

Από τη μια πλευρά η επικαιρότητα των ΜΜΕ, με τις τραγικές καθημερινές ειδήσεις, τα τρομακτικά διλήμματα των ενημερωτικών εκπομπών, την ψυχαγωγία τύπου αρένας. Και από την άλλη μεριά η επικαιρότητα των ίδιων των ΜΜΕ, με τους επίδοξους αγοραστές, την εξουσία και τη διαπλοκή της. Μόλις έσκασε η περίπτωση Σαββίδη και ακολουθούν τα περίφημα εγχειρήματα φιλόδοξων επιχειρηματιών από τις υπόλοιπες ποδοσφαιρικές ομάδες. Από τη στιγμή που η  «εξουσία ανήκει πια σ´ αυτούς που ελέγχουν τα ΜΜΕ» (Umberto Eco), μάλλον δεν έχουμε περάσει στη φάση της εξέλιξης. Όσο η «ενημέρωση παύει πια να είναι όργανο για την παραγωγή αγαθών αλλά γίνεται η ίδια το κυριότερο από τα αγαθά» ( M. McLuhan) τόσο ο διάλογος για τα μέσα θα βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Κάτι παραπάνω από εμφανές ότι ο ίδιος ο λόγος των μέσων πληροφόρησης  είναι λόγος εξουσίας. Όχι μόνο επειδή τα μέσα ελέγχονται από την εκάστοτε πολιτική εξουσία, όπως και τις τράπεζες. Αλλά επειδή  ο τρόπος λειτουργίας τους στην κοινωνία είναι εξουσιαστικός. Προτείνουν και επιβάλλουν τα πρότυπά τους, διαμορφώνουν την επικρατούσα ιδεολογία. Κι έπειτα, προπαντός ήσυχα, δευτερευόντως ωραία, συζητούν αυτοί που μιλούν για χειραγωγικά μέσα, μ’ αυτούς που πιστεύουν στις χειραφετικές τους ιδιότητες. Διαλογίζονται οι θεατές μπροστά από την επίπεδη οθόνη προσπαθώντας να ανακαλύψουν τους κατέχοντες τους πομπούς.

Οι κυβερνητικές επιλογές θα  συνεχίσουν να φέρνουν στο επίκεντρο τη μάχη για τα ΜΜΕ. Με έναν τρόπο που δεν αφορά τη διεύρυνση της προβληματικής ή το διάλογο, για την αναβάθμιση των μέσων σε τέτοιο βαθμό ώστε να διευκολύνεται η συζήτηση για τα κρίσιμα κοινωνικά προβλήματα. Αντίθετα διαμορφώνεται ένα τοπίο που ευνοεί την τάση για πλήρη υποταγή των ΜΜΕ στον κυβερνητικό έλεγχο. Τη χρησιμοποίηση τους σαν όργανα προβολής του κυβερνητικού έργου, μεθοδεύσεις που ξέρουμε ότι συνέβαιναν τρομακτικά συχνά στο δικομματικό παιχνίδι. Καθώς τα ΜΜΕ γίνονται όλο και περισσότερο παραγωγική δύναμη της βιομηχανίας επιλογής και άποψης, το ενδιαφέρον για αυτά θα πολλαπλασιάζεται. Οι πολιτικές συγκρούσεις για τον έλεγχο ή για τη μεγαλύτερη προσπέλαση κομμάτων και πολιτικών θα βρίσκονται συνέχεια στην πρώτη γραμμή στόχευσης. Οι μάχες αυτές δίνονται με μια απίστευτη μονοτονία κάθαρσης και πολέμου της διαπλοκής, με κύρια επιδίωξη τη μεγιστοποίηση του κυβερνητικού ελέγχου, όταν βρίσκονται στην κυβέρνηση, για τον περιορισμό του ίδιου ελέγχου και τις μεγαλύτερες δυνατότητες δικής τους προσπέλασης, όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Με άμεση συνέπεια, στη συνείδηση κάθε λογικού ανθρώπου, τα ΜΜΕ να ταυτίζονται με την προπαγάνδα, τη χρησιμοποίηση, την προσπάθεια στενής κομματικοποίησης. Και αυτή η πεποίθηση είναι ο κανόνας.

Βεβαίως, ο κάθε θεατής έχει τη δυνατότητα να αμφισβητήσει το λόγο του μέσου. Μόνο που η δυνατότητα αυτή μηδενίζεται από την τεράστια υπεροχή του μέσου. Ένας λόγος αυθεντίας, ο οποίος εμφανίζει αποκλειστικά τις αξιολογήσεις και τους χρωματισμούς,  πάντα κατά βούληση, καλύπτοντας, σχεδόν εξαφανίζοντας, τα ίδια τα γεγονότα. Ένα δεκάλεπτο ακόμα και πεντάλεπτο σχολιασμού φθάνει για να μην μπορούμε να σχηματίσουμε καμιά εικόνα περί του αντικειμένου αναφοράς. Για αυτό το λόγο το οποιοδήποτε κανάλι, είτε ένα Mega, είτε άλλου, μικρότερου μεγέθους, γίνεται επιχειρηματικό, πολιτικό πάθος, επείγουσας διευθέτησης. Κι ένα ερώτημα που επανέρχεται διαρκώς, «πώς να βρω τη φωνή μου, όταν δεν μου μιλάνε τη γλώσσα μου».

μασκαράδες Τσακαλώτος
2017-05-30T02:10:44+00:00 May 30th, 2017|Categories: Πολιτική, Σημεία και Τέρατα|Tags: , , , |Comments Off on Πόσο έχει ένα MEGA;
X