Αναστασία Δεληγιάννη | Φωτογραφία 2017-03-25T12:15:37+00:00

    Project Description

    φωτογραφία

        Αναστασία Δεληγιάννη | Φωτογραφία    

    Αναστασία Δεληγιάννη

       Γεννήθηκα στην Αθήνα με ευρυτανική καταγωγή. Ξεκίνησα να φωτογραφίζω όταν πρωτοπήγα στη Γαλλία και μου έλεγαν ότι έχω προφορά. Αποφάσισα να εκφράζομαι με μουγκό μέσο. Το βιογραφικό μου έχει λοιπόν ανθρωπιστικές επιστήμες, Δυτικές πόλεις, Ελληνικές εξοχές, Μεσόγειο, Τουρκία και Βαλκάνια, πολύ θέατρο, πολύ διάβασμα (ακαδημαϊκό και μη), ρεμπέτικο τραγούδι, ρομά, πρόσφυγες και πολλά ταξίδια. Πάντα πολύ θεωρητική για τα πρακτικά και πολύ πρακτική για τα θεωρητικά. Περιέργεια και εμμονές, μετακομίσεις, ο Ένας μέσα στους πολλούς και οι πολλοί μέσα στον Έναν, μέτρο μόνο στον ύπνο και στους φίλους, μεγάλοι πεθαμένοι δάσκαλοι, ένας θυμός και μια συγκίνηση. Γυρίζοντας κάθε φορά (σ)την Ελλάδα, έτσι όπως τη βρίσκω, και πάλι μόνο μουγκά μπορώ να εκφραστώ. Η γλώσσα που απέκτησα στην πορεία είναι νόμισμα που δεν περνά εδώ. Κάτι ανάμεσα σε μοναξιά και αγαπημένες ομορφιές, κάτι που ο Γκαίτε θα ονόμαζε: “Εκλεκτικές συγγένειες” κι ο Μπέκετ: “Για να αποτυγχάνουμε ολοένα και καλύτερα”.

       Χωριό  

     

    Ό,τι καιρό κι αν κάνει στην Ελλάδα, τον παίρνουμε πολύ στα σοβαρά όσο κρατά, και ας κρατά πάντα για λίγο, γρήγορα δηλαδή περνά, όπως και έρχεται, πάντα στα ξαφνικά. Κάτι σαν μόδα και σαν πρώτη μας φορά, κάθε φορά ο ήλιος καίει, πάλι μας πνίξαν οι βροχές, ο αέρας παίρνει τα μυαλά, το χιόνι θάβει αμείλικτα, συχνά εναλλάξ. Ζούμε μια ολόκληρη ζωή σε κάθε μία εποχή, με εσάνς ταινίας, και ξανά απ’ την αρχή. Έτσι, δεν χρειαζόμαστε ναρκωτικά και η ψυχοπάθεια γίνεται έννοια σχετική, καθώς μπερδεύονται γλυκά τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, άπειροι αρχιτεκτονικοί ρυθμοί και τρεις ή τέσσερις θρησκείες, πότε κλαρίνο πότε μπουζούκι.  Μετά ξεχνάμε να προβλέψουμε, πού να προλάβεις τόσους ρόλους, κι υπόκεινται όλα σε μια τέλεια, σχεδόν παράνομη μεταβλητή: δε θα τα βάλεις εσύ τώρα με τη Φύση! Βρίσκεσαι δε μέσα σε απόσταση μηδαμινή απ’ το βουνό στη θάλασσα κι απ’ το χωριό στην πόλη, οπότε βάλε στο χαμό και αλλαγές εδάφους, εκεί γουρούνι καπνιστό κι εδώ ψαράκι φρέσκο, Μαρία με τα κίτρινα ποιόν αγαπάς καλύτερα, τον άντρα σου ή τον γείτονα; Μα πότε άσπρα, πότε μαύρα, πότε κόκκινα, τί φταις κι εσύ που ό,τι ζητούσες σού το έδιναν; Ποιός είπε δίκαιη πως είναι η ομορφιά; Κάνε μια βόλτα και θα δεις, σήκωσε το κεφάλι, στρέψε το βλέμμα, κοίταξε, τί τύχη να χαθείς, κι αν θυμηθείς τ’ όνειρο μου, σε περιμένω να ‘ρθείς. Όλα μαζί ή τίποτα, κλεμμένα άρα δικά μας, ένα παιχνίδι, μια αγκαλιά, κι ένα τραγούδι δρόμου. H αγάπη είναι το αντίδοτο του τρόμου.


     

      Σχολείο   

     

    Κατσάμπειο Οικοτροφείο-Γυμνάσιο στον Προυσό Ευρυτανίας. Χρηματοδότησης Χριστόφορου Κατσάμπα (1893-1984, ιδρυτή της Πειραϊκής-Πατραϊκής), έχει περιέλθει, όπως όλα τα κληροδοτήματα, στο Υπουργείο Οικονομικών, δηλαδή στην τύχη του. Εδώ, από το 1961 έως και το 1996, φιλοξενήθηκαν και μαθήτευσαν απ’ όλη την Ευρυτανία και όχι μόνο, παιδιά φτωχών οικογενειών. Το 2013 έγιναν στην πλατεία του χωριού τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ευεργέτη και στο χώρο του ιδρύματος τα αποκαλυπτήρια της λήθης του έργου του…


     

    Behance

    Άδεια Creative Commons  Οι φωτογραφίες των ενοτήτων “Χωριό” και “Σχολείο” παραχωρήθηκαν στο The Cocktail Party από τη δημιουργό Αναστασία Δεληγιάννη. Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 4.0 Διεθνές .