διήγημα

  Περήφανοι Γονείς   

  Μαρία Τζιόβα  

Σ το χθεσινό gay pride συνάντησα τους περήφανους γονείς, έχοντας αποφασίσει το δικό τους coming out, ως γονείς παιδιών που έκαναν μια επιλογή, διαφορετική από την κυρίαρχη, σεξουαλικού προσανατολισμού. Φώναζαν για την περηφάνια τους και γύρω μου νέα παιδιά χοροπηδούσαν όσο πιο ψηλά μπορούσαν, πανηγυρίζοντας αυτή τη δήλωση. Οι περήφανοι γονείς δεν ήταν ούτε τρυφεροί, ούτε χαριτωμένοι. Ήταν αποφασισμένοι και αποφασισμένες να σπάσουν μια αντίληψη φυσιολογικής συνέπειας,  εκείνης της ντροπής. Κι η τόλμη τους ξεγύμνωσε την επικρατούσα θέση, με το να παρουσιάζεται ως αιώνιο και φυσικό ό, τι στην πραγματικότητα είναι ιστορικό και μεταβατικό. Η ιστορία των περήφανων γονιών ξεκινά από πολλά χρόνια πριν και σίγουρα δε θα σταματήσει ποτέ, όσο υπάρχουν παιδιά με τη θέληση τους να αρνείται τους καταναγκασμούς.

Η Jeanne Manford ήταν από τις πρώτες περήφανες μητέρες, κάνοντας αυτό που όφειλε να κάνει με ένα εντυπωσιακό τρόπο. Το 1972 σε ένα show ( Inner Circle) στη Νέα Υόρκη ο γιο της, Morty, ξυλοκοπήθηκε άγρια με αποτέλεσμα να νοσηλευθεί. Ο Morty ήταν gay ακτιβιστής και μέλος της οργάνωσης ( Gay Activists Alliance). Με την οργάνωση του είχαν αποφασίσει να  πετάξουν φυλλάδια στο show για τα δικαιώματα των gay, κατηγορώντας τα Μέσα Ενημέρωσης της Νέας Υόρκης για διάκριση εναντίον της gay κοινότητας. Ένας μποξέρ από το κοινό, το οποίο αποτελούταν από δημοσιογράφους, δικαστές, πολιτικούς και συνδικαλιστές, χτύπησε τον Morty. Οι αστυνομικοί έμεινα απαθείς και οι περισσότεροι που συμμετείχαν στο show έμαθαν το περιστατικό από τις εφημερίδες την επόμενη μέρα. Ο μποξέρ συνελήφθη για παρενόχληση αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για τη μητέρα του Morty. H Jeanne έγραψε ένα γράμμα στον εκδότη της New York Post θέλοντας να εκθέσει το γεγονός και την απαράδεκτη συμπεριφορά απέναντι στους gay διαμαρτυρόμενους. Σε αυτό το γράμμα η Jeanne αναφερόμενη στο γιό της έγραφε: « Έχω ένα ομόφυλο γιο και τον αγαπάω.» Με αυτή τη δήλωση, για πρώτη φορά, ένας γονιός έβγαινε δημόσια και όχι μόνο παραδεχόταν κάτι, αλλά  δήλωνε περήφανα ότι έχει ένα παιδί gay και ότι το υποστηρίζει και το αγαπά. Το 1970 ήταν μια εποχή, όπου η ομοφυλία θεωρούταν ασθένεια και ήταν παράνομη σε πολλές πολιτείες της Αμερικής. Το να βγεις να πεις ότι είσαι gay είχε ως συνέπεια να σε αποκηρύξει η οικογένεια σου ή να απολυθείς από τη δουλειά σου, χωρίς καμία δυνατότητα προσφυγής στη δικαιοσύνη. Η Jeanne, μετά τη δήλωση της, υποστήριξε την άποψη της σε τηλεοπτικές, ραδιοφωνικές εκπομπές, έχοντας στο πλευρό της και τον πατέρα του Morty. Ο Morty παραδέχτηκε ότι μέχρι να δημοσιευθεί το γράμμα της μητέρας του, είχε αμφιβολίες για το αν εκείνη αποδεχόταν τον τρόπο ζωής που είχε επιλέξει.

Η Jeanne, μετά από πρόσκληση του γιου της,  δέχτηκε να συμμετάσχει στην πορεία για τη Μέρα της Απελευθέρωσης, γνωστή σήμερα ως Pride Parade. Η συμμετοχή της στάθηκε η αφορμή, να δημιουργηθεί η οργάνωση για τους γονείς και τους φίλους των gay και των λεσβιών. Η Jeanne θεωρούσε ότι με την υποστήριξη τους το σχίσμα μεταξύ των ετερόφυλων και των ομόφυλων που στοχευμένα είχε δημιουργηθεί, θα έπαυε να ισχύει.

Κι όλα κάπως έτσι ξεκινούν, όταν δανείζεις τη φωνή σου για εκείνο που τόσοι και τόσες θέλουν να πουν. Και τότε η φωνή σου πολλαπλασιάζεται για να μην χαθεί ποτέ.

2017-06-11T20:38:27+00:00 Ιούνιος 11th, 2017|Categories: Γυαλιά Καρφιά, Κοινωνία|Tags: , , , |Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περήφανοι γονείς
X